Rola MLRO i osoby do kontaktów z GIIF: koordynacja, a nie "własność" ryzyka.
W tej lekcji wyjaśniamy, kim w praktyce jest MLRO oraz osoba do kontaktów z GIIF i czego regulator realnie od nich oczekuje.
Kluczowe jest zrozumienie, że nie są to role „właścicieli całego ryzyka AML”, lecz funkcje koordynacyjne i komunikacyjne, osadzone w systemie zarządzanym przez kierownictwo instytucji.
Bez tego rozróżnienia bardzo łatwo zbudować system AML, który istnieje tylko formalnie.
PODSTAWA PRAWNA
Przeczytaj proszę uważnie poniższy zapis Ustawy AML.
Art. 8
Instytucje obowiązane wyznaczają pracownika zajmującego kierownicze stanowisko odpowiedzialnego za zapewnienie zgodności działalności instytucji obowiązanej oraz jej pracowników i innych osób wykonujących czynności na rzecz tej instytucji obowiązanej z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Wyznaczony pracownik jest również odpowiedzialny za przekazywanie w imieniu instytucji obowiązanej zawiadomień, o których mowa w art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 89 ust. 1 i art. 90.
Art. 8 nie tworzy „właściciela AML”. Tworzy rolę, która ma zapewnić, że system AML działa spójnie, a instytucja jest zdolna do skutecznej komunikacji z GIIF.
W praktyce oznacza to, że instytucja musi:
- jasno przypisać odpowiedzialność za koordynację AML,
- zapewnić tej osobie odpowiednią pozycję w strukturze,
- zagwarantować dostęp do informacji i możliwość eskalacji.
Brak realnego umocowania tej roli — nawet przy formalnym wyznaczeniu — jest traktowany przez regulatora jako naruszenie obowiązków AML.
REAL TALK SECTION
Z perspektywy GIIF kluczowe nie jest to, czy instytucja „ma MLRO na papierze”.
Kluczowe jest to, czy instytucja potrafi:
- szybko reagować na ryzyka,
- sprawnie raportować,
- udzielać kompletnych i terminowych odpowiedzi.
- szybko reagować na ryzyka,
To właśnie dlatego art. 8 koncentruje się na funkcjonalności roli, a nie na jej nazwie.
W praktyce częstym mitem w organizacjach i instytucjach finansowych jest, że „MLRO odpowiada za wszystko, więc biznes może działać szybciej.”
W rzeczywistości regulator zakłada coś odwrotnego: MLRO ma widzieć ryzyko wcześniej i ma mieć prawo powiedzieć „stop” lub „eskaluj”. Jednak trzeba pamiętać, że MLRO nie podejmuje decyzji biznesowych za organizację.
Jeżeli MLRO:
- nie jest zapraszany do kluczowych rozmów,
- dowiaduje się o ryzykach po fakcie,
- pełni rolę skrzynki mailowej do GIIF,
to system AML jest tylko formalnością — i regulator bardzo szybko to widzi.